Mijn werk komt voort uit een langdurige fascinatie voor klei en de landschappen waaruit zij ontstaat — getijdengebieden waarin land en water elkaar voortdurend hervormen.

Deze omgevingen belichamen een staat van voortdurende transformatie: vormen, oplossen en opnieuw vormen. Ze tonen een spanning tussen aanwezigheid en verdwijnen, tussen het vergankelijke en het blijvende.

De klei die ik verzamel wordt zowel medium als drager. Zij draagt sporen van tijd en beweging in zich en brengt het landschap fysiek in het werk binnen.

In de afgelopen jaren is mijn focus verschoven naar de menselijke figuur — in het bijzonder het vrouwelijke lichaam — als een plek van materiële aanwezigheid. Deze werken onderzoeken de ervaring van het bewonen van een lichaam en de mogelijkheid om daarin een gevoel van verbondenheid of thuiskomen te vinden.